CRAZY IS THE NEW BLACK

voor het eerst sinds ‘Non ho l’età’ van Gigliola Cinquetti in 1964 naar een Eurovisiesongfestival gekeken. online, dat dan weer wel

er was in de minutenfilmpjes veel moois te zien van 18e-eeuws oud Europa, ook met subtiele verwijzingen naar een gedeelde geschiedenis, met vingerwijzingen naar de oude islamitische cultuur (Turkse en Moorse invloeden bijvoorbeeld): een pluspunt voor migratie

van de 26 meisjes en jongens was er maar 1 die met hart en ziel zong: en die won

interessant: met al die sociale media en het vele klagen dat de politiek overal ter wereld shallow wordt etc. etc., waren de publieksstemmen voor echtheid, niet voor een gelikte show – of zo lijkt het me

het heeft iets grotesks dat de uitslag gelezen kan worden als politiek bepaald of met enige politieke invloed – doet vreemd genoeg even denken aan het ‘startschot’ van WO I

het rabiaat xenofobische Australië vaardigde een (goede) zangeres met een Aziatisch uiterlijk af, die in de puntentelling hoge ogen gooide: ook onbedoeld een opsteker voor migratie, dunkt me

Duitsland probeerde het met een pueriele fantasie-emendatie van ‘meisje in dirndl’, wat jammerlijk mislukte

aardig dat de inzending van Italië in het Italiaans was (ze zong vals) en dat nog een enkele andere zanger het met de eigen taal probeerde en niet in een geradbraakt Engels

het heeft iets kinderlijk ontroerends dat de Nederlandse zanger er blijkbaar echt van geschrokken is dat hij niet als nr. 1 eindigde – geldt dit soort gelikt optreden als ‘authentiek’? hoe tragisch

de ergerlijke grappen tussendoor moeten maar snel vergeten worden – misschien met uitzondering van het ‘Eurovision straitjacket’, ‘crazy is the new black’: duidelijker kun je niet zijn, over de idiotie van dit gebeuren

in 2017 in Oekraïne terwijl die BUKraketinstallatie nog niet is teruggevonden

ONTHAAST IN 10 SECONDEN

vlak voor ‘de’ 10 sec volgt de camera als vanzelf de twee gitaristen. die een leuk spel spelen met de onhoorbare gitaren – het geluid was immers vooraf opgenomen – en daardoor even doen vergeten dat de lead singer niet in beeld is. hij is zelfs helemaal weggelopen: als hij direct na zijn gitaristen vol in beeld is, lijkt hij even achter adem. geen journalist die het opmerkt. hij staat op een geheel ander podium, met een kleinere wijzerplaat. om daar te komen, moet hij het oorspronkelijke podium, met de grote wijzerplaat, per trap hebben verlaten, dan rondom een groep aanwezigen zijn gerend en dan een tweede trap weer op. geen wonder dat hij even naar adem hapt, en geen wonder dat hij daar een aantal seconden voor nodig had. de ’10’ sec zijn daarmee vrijwel geruisloos voorbij. de lead singer roept ‘I love you too, baby ‘ en buigt zich naar handenvol fans die uitzinnig over de rand naar boven wapperen. en zingt.

Zelden zo’n gelikte act gezien. Waarin het rondrennen – van podium 1 naar podium 2 – precies de hele act (‘Slow Down’) weerspreekt.