Het leven zelf is een ommuurde tuin
met wilde bloemen en met zomernachten,
geritsel van de egel en de zachte
geluiden van de duif die in de kruin
zit van de eik, de stam standvastig, schuin
gegroefd, vergroeid door schade ooit, de krachten
van wind en vuur. Van tranen. Maar ook brachten
de jaren het geluk. Een volle tuin.
Zelf werkzaam zijn, het goede te verwachten,
een open poort, een open hart, tevreden,
zo houd je alles groen en vol in bloei.
Dat vereist moed. Je leven, dat is groei.
Vrucht dragen is de allerbeste reden.
Ik ben mijn eigen tuin: Hof der Gedachten.
Op 8 juli 2026, ook mijn 76e verjaardag, werd dit gedicht feestelijk onthuld! Woningcorporatie de Alliantie had alle bewoners, en nog wat bekenden, uitgenodigd voor het vrolijke feestje dat volgde, nadat ik het sonnet had voorgelezen (mp4 hierboven): een ‘womibo’ met poëzie! Drankjes, hapjes, en een genoeglijk samenzijn met iedereen ‘van onze gang’ en van andere gangen 🙂
Cadeautje aan ons, van de 25-jarige Alliantie, en een cadeautje van mij (het sonnet), aan alle bewoners: omdat ik hier zo heerlijk woon en omdat iedereen hier zo vriendelijk is!
Het gedicht hangt in de hal van het gebouw waarvoor het is geschreven, mooi aangebracht (geciseleerd, lijkt het) op glanzend metaal – een heel gewicht!
De Letterpers in Amersfoort verzorgde de prachtige speciale editie, diepdruk, op Khadi papier (handgeschept):
